Ischgl

Lars vond het geweldig in Oostenrijk. Nou ja, de binnenkant van het apartement dan en wonderbaarlijk de dame die de bed-and-breakfast runt. Een tang van in de zeventig met zwartgeverfd haar die ons elke keer dat we komen (al meer dan 15 jaar) laat weten dat we 'nur mit bargeld'! kunnen betalen. En dat doet ze al op de eerste dag. Ze wist Lars zijn naam binnen 1 dag en vond hem een geweldig mannetje! (mijn naam weet ze nog steeds niet) ''Er weint nie!'' Nee, nee, tijdens het ontbijt niet natuurlijk, dan is ie druk met eten. Ik heb nog overwogen haar 's nachts te roepen als Lars met jetlag klaarwakker was en niet akkoord ging met blijven liggen in zijn bedje. De sneeuw vond Lars wel ok, maar niet echt boeiend en het aantrekken van een skipak was volgens Lars erger dan te vroeg naar bed moeten. Gegil, gewurm, opa en oma in het zweet en Lars nijdig. Hehehe...
Een ritje met de ski-gondels was erg leuk en ook rondgereden worden door een winters Ischgl vond onze keizer (Pacha lars voor bekenden) in orde.
Zelf heb ik genoten van het boarden op de witte pistes en regelmatig gegrinnikt bij het idee dat menigeen in Nederland denkt dat er geen sneeuw ligt. Hahaha, in Ischgl wel!