De buik
Ik geloof dat ik in Singapore een beetje verwend ben. Dacht ik dat de verloskundigenpraktijk hier in Nederland weinig voorstelde, bij de gynaecoloog is het niet veel anders.
Dat je vooral wel begrijpt dat je niks bijzonders bent en dat het jouw keuze is dat je een kind wilt krijgen....
Bij een bezoek aan een verloskundige krijg je 2 vragen:
- heb je nog klachten? (uh, nee)
- heb je nog vragen? (uhmmmm, nee geloof het niet)
Vervolgens wordt er in je buik geprikt (ligt goed en groeit goed). Hoe kan zij dat in godsnaam weten adhv wat geprik??? (jarenlange ervaring bij iemand van hooguit 24 jaar oud?)
Je krijgt vervolgens het hartje te horen (ja, dat kattaklopt gezellig). Dat is niks nieuws want dat had ik al gevoeld aan al dat drukke gerommel en geschop.
Ja, en dan nog de bloeddruk meting (is prima). Nou fijn.
En dan sta je dus weer buiten met geen nieuws en de boodschap dat je over een paar weken weer langs mag komen om de andere verloskundige te ontmoeten. Ja, want je krijgt er natuurlijk niet 1, nee dat zijn er een stuk of wat.
Vanaf week 36 naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Meer van hetzelfde. Erwin denkt een brutale mens heeft de halve wereld en hij vraagt om een echo. Geen probleem, hier heb je een echo. Close-up-je van het zaakje, ja, definitely een kereltje. Geen meting, niks. Alles goed en kom over twee weken maar terug, tenzij de bevalling eerder begint.
Nou, bedankt en tot ziens dan maar weer. En dan sta je weer buiten.
Ik hoef niet perse verwend te worden hoor, maar in Nederland is alles wel erg basic en spartaans. Stel ik soms niet genoeg vragen? Moet ik meer klagen?
Denk ik stiekem toch nog met weemoed terug aan de giebelende Dr. Heng in Singapore, die het bleef hebben over de grote neus die de baby zou hebben en die mij zo'n gezellige patiente vond omdat we zo lekker babbelden over vakantiebestemmingen, het chinese volk, de vreemde gewoonten en de grote verschillen. En dan elke controle een echo waarbij we zelfs een keer Lars' gezichtje te zien kregen en telkens opgemeten werd hoe groot hij was. Dat bleek dus bij de geboorte exact te kloppen! Ook herinner ik me nog haar lach in de operatiekamer toen ze vroeg of ik kleine bikini's droeg, want dan zou ze de keizersnee mooi laag maken voor me. Heerlijk, iemand die zo veel plezier in haar werk heeft.
OK, ik ben verwend dus....
Dat je vooral wel begrijpt dat je niks bijzonders bent en dat het jouw keuze is dat je een kind wilt krijgen....
Bij een bezoek aan een verloskundige krijg je 2 vragen:
- heb je nog klachten? (uh, nee)
- heb je nog vragen? (uhmmmm, nee geloof het niet)
Vervolgens wordt er in je buik geprikt (ligt goed en groeit goed). Hoe kan zij dat in godsnaam weten adhv wat geprik??? (jarenlange ervaring bij iemand van hooguit 24 jaar oud?)
Je krijgt vervolgens het hartje te horen (ja, dat kattaklopt gezellig). Dat is niks nieuws want dat had ik al gevoeld aan al dat drukke gerommel en geschop.
Ja, en dan nog de bloeddruk meting (is prima). Nou fijn.
En dan sta je dus weer buiten met geen nieuws en de boodschap dat je over een paar weken weer langs mag komen om de andere verloskundige te ontmoeten. Ja, want je krijgt er natuurlijk niet 1, nee dat zijn er een stuk of wat.
Vanaf week 36 naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Meer van hetzelfde. Erwin denkt een brutale mens heeft de halve wereld en hij vraagt om een echo. Geen probleem, hier heb je een echo. Close-up-je van het zaakje, ja, definitely een kereltje. Geen meting, niks. Alles goed en kom over twee weken maar terug, tenzij de bevalling eerder begint.
Nou, bedankt en tot ziens dan maar weer. En dan sta je weer buiten.
Ik hoef niet perse verwend te worden hoor, maar in Nederland is alles wel erg basic en spartaans. Stel ik soms niet genoeg vragen? Moet ik meer klagen?
Denk ik stiekem toch nog met weemoed terug aan de giebelende Dr. Heng in Singapore, die het bleef hebben over de grote neus die de baby zou hebben en die mij zo'n gezellige patiente vond omdat we zo lekker babbelden over vakantiebestemmingen, het chinese volk, de vreemde gewoonten en de grote verschillen. En dan elke controle een echo waarbij we zelfs een keer Lars' gezichtje te zien kregen en telkens opgemeten werd hoe groot hij was. Dat bleek dus bij de geboorte exact te kloppen! Ook herinner ik me nog haar lach in de operatiekamer toen ze vroeg of ik kleine bikini's droeg, want dan zou ze de keizersnee mooi laag maken voor me. Heerlijk, iemand die zo veel plezier in haar werk heeft.
OK, ik ben verwend dus....
posted by Het leven volgens Jas at 8:11 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home