Buik op fiets

Ik doe gek, dacht ik gisteren, en ga even op de fiets naar Leiden. Dat komt eigenlijk zelden voor en ik was dus ook vergeten wat een avontuur dat kan zijn, ahum.
Behalve de starende blikken, “ja, je kan met kogel nog fietsen hoor, gewoon trappen….” heb ik me vooral weer verbaasd over het gedrag van de gemiddelde Leidenaar. Vooral de twee dames van een jaar of 18 die samen in tijgerbikini, al rokend op een snorfiets rondreden vond ik erg vermakelijk. En dan de man die het nodig vond om heel hard “Zohoooo” te roepen toen ik langs fietste, ook wel apart. De meewarige / medelijdende blikken van vrouwen die richting overgang gaan en de schrikkerige blikken van jongere mannen die bijna tegen de buik oplopen omdat ze niet uit hun doppen kijken. Grappig wel.
Natuurlijk had ik geen doel, behalve de verveling tegen te gaan, met als gevolg dat ik weer met kinderkleding thuis kwam. Tja, als je een helm onder je t-shirt hebt hoef je niet voor jezelf de Hennes & Maurits in te gaan, tenzij je van plan bent een depressie op te wekken. Dus maar een beetje geshopt bij kinderzaken en een waterijsje gescoord. Toch wel handig zo’n mama-fiets waarbij je tot het einde van de zwangerschap jezelf tussen stuur en zadel kan wurmen om op te stappen. Alhoewel zo’n buik op een mountainbike er vast komisch uit zou zien…