Waarom?

Hoe komt het toch dat wij het ontdeugendste kind hebben dat ik ken? Erwin is toch meestal lekker rustig en ik sta ook niet bekend om het uithalen van rottigheid ofzo.... hmmm.

Lars begon zijn sloopochtend met een kopstoot tegen mijn jukbeen. Auw! Vervolgens besloot hij in onze slaapkamer de stroom van alle apparatuur af te halen en ten slotte moest de afstandbediening van ons bed getest worden door te kijken hoever het koord uitgerekt kan worden (bijna 3 meter!)

OK, dit kind verveeld zich, laten we ons bed maar uit gaan en in de woonkamer gaan spelen. Nee, niet zoals andere kinderen, rustig zitten puzzelen ofzo..... neeee, dat is te saai voor Lars. Lekker smijten met alles wat te vinden is en veel klauteren. Niks is veilig!

Gisteren hebben we ook al zo gelachen (ja, achteraf dan). Lars had luieruitslag en dat is natuurlijk erg zielig vond ik. Nou, dan maar proberen om hem af en toe zonder luier te laten rondlopen. Witte tegels en een handdoek, prima te managen. Wel jammer dat meneer op een onbewaakt ogenblik het voor elkaar krijgt om bovenop een legpuzzel te gaan zitten poepen! Eeeeuuuw, gatver!

Lars is ook het enige kind dat ik ken dat het grappig vindt als hij gestraft wordt. Negatieve aandacht is ook aandacht? Komt hij iets te kort ofzo? Handig hoor, zo'n monstertje van 15 maanden die zich gedraagt als een 2-jarige, maar nog niet het benul heeft van een 2-jarige en straf dus om te lachen vindt. (zucht...)