Ja, te laat...

Voor iemand die zelf altijd probeert op tijd te zijn is het toch wat frustrerend als je kinderen op zich laten wachten. Liever lui dan moe, net als papa?
Ook dit ventje is inmiddels 5 dagen te laat en ik moet eerlijk zeggen dat ik hem pas volgende week verwacht. Geduld blijft een schone zaak.

Dus zijn we vanmorgen maar gewoon naar het zwembad geweest. Zoals Erwin het omschrijft om de dobber even lekker te laten dobberen (ik vraag me af of dit een belediging is, maar geef hem maar het voordeel van de twijfel). Lars sprong meteen vanaf de hoge kant de wildwaterbaan in, dus de dobber er snel achteraan (geeft een flinke plons trouwens). Lars is ook een groot fan van de glijbaan (niet zo'n lullig kinderding, maar de grote blauwe buis met bochten) en zet zich bovenaan snel af zodat je hem niet vast kan houden. Hij draait zich dan razendsnel om zodat hij op zijn buikje met zijn gezicht naar voren voor je uit vliegt terwijl jij met je lompe lijf nog probeert genoeg snelheid te maken om hem in het oog te houden. Grote pret en dikke tranen als we zeggen dat we nu wel genoeg keren eraf zijn geweest. Maar onze snelheidsduivel laat zich gelukkig troosten met het idee dat hij een krentebol krijgt als we gaan omkleden. Vreetzakje....

Nou, hopelijk gaat het volgende bericht over Lars' broertje. Voorlopig trapt hij er lekker op los en is mijn ribbenkast beurs. Ik kijk er naar uit om 'dobber-af' te zijn.
Toedels!