Nog geen plof

Nee hoor, hij is al een dag te laat. Geen grote plof.
Ik verwacht dat baby twee nog wel even op zich laat wachten, dus houd mezelf bezig met onzinnige activiteiten. (hoe druk kun je zijn met blaadjes lezen en internet?)
Vandaag weer een gezellig bezoekje aan het ziekenhuis gebracht. Weer geen gynaecoloog, maar een semi-arts (is dat de nieuwste term voor arts-assistent?). Na wat zeuren een echo en een CTG gekregen. Alles lekker, wat weeen en een druk kind dat nog lekker warm dobbert en geen zin heeft in de herfst.
We zijn in ieder geval uit de naam en het huis is ook baby-klaar. Nu alleen nog de ''vluchtkoffer" inpakken. Ik heb gehoord dat die vanaf 36 weken toch echt klaar moet staan.... maar dat halen we net niet meer. Zoveel koffer inpak-ervaring opgedaan in de afgelopen maanden... dat moet ook wel tijdens wat weeen lukken toch?

Gynaecoloog wie?

Het was weer zover, ik mocht weer op bezoek in het ziekenhuis gisteren, afdeling gynaecologie. Ik kwam voor de derde keer daar en jawel, hoe verrassend, weer een nieuw gezicht.
De man van vorige week was nog wel lollig, met zijn verstrooidheid. Eerst was hij zijn bloeddrukmeter kwijt en vervolgens kon hij ook de doptone niet vinden. Grinnik. Ben benieuwd wat deze man kwijt is als hij aan je voeteneind staat en jij probeert een baby uit je lijf te krijgen.
Maar goed, deze week weer twee nieuwe gezichten, een arts-assistente en een arts-assistente-assistente ofzoiets. Afijn, de dames hadden niks te melden, ik moest het gesprek een soort van kunstmatig gaande houden en haar op weg helpen. Neeheeee, ik heb geen klachten en nee ik heb ook geen vragen. Vraagt ze na wat voorzichtig prikken in de buik of ik denk dat het kindje ingedaald is want zij denkt van wel. Nou sorry hoor, maar dit ventje zit nog vol in mijn ribbenkast, dus ik was het niet met haar eens. Vervolgens heb ik zelf maar voorgesteld om een afspraak over een week te plannen omdat het gesprek weer stil viel.
Wat doe ik daar????

10 minuten

De eerste keer ooit en ik durf nu al niet te gaan. Het 10 minuten gesprek op school!!
Schijterd die ik ben stuur ik Erwin alleen om al het goede nieuws over Lars' avonturen op Floddertje te horen.
Ik heb begrepen dat als Lars op Erwin lijkt qua karakter (en dat doet hij nogal eens!) dat ik nog minimaal 18 jaar op het matje geroepen ga worden op school. Hmm, leuk vooruitzicht.

Het was inderdaad maar goed dat ik niet ben gegaan, want ik zou natuurlijk hoogst beledigd zijn geweest en dankzij de altijd gezellige zwangerschapshormonen ook nog eens nijdig reageren op elk commentaar. Want ik vind Lars natuurlijk het liefste kind dat rondloopt (rent). Intelligent, bijdehand, altijd gezellig en erg makkelijk. Ik zie de momenten dat hij wegloopt, kinderen bijt, met dingen gooit of dwars ligt voor het gemak even door de vingers, want op de een of andere manier word ik gehersenspoeld zodra ik ons kereltje in zijn bedje zie knorren of zijn gelukzalige glimlach zie als hij aardbeien als toetje krijgt.

Ze begonnen relatief voorzichtig zei Erwin,. Hier de samenvatting:
'Hij zit niet vaak stil'.... hmm, dat was me al eens opgevallen en daar blijf ik lekker slank bij. 'We hebben drie van die drukke kinderen in de groep die elkaar versterken'.... ja, en dat is bijzonder? 'Hij blijft niet aan tafel zitten, ook niet als er gegeten wordt'.... vastbinden? 'Hij kan zich nog niet goed uiten, dus als hij iets wil hebben pakt hij het gewoon en trekt dan een ander kind van een autootje af'.....weerbaarheid en assertiviteit, handig voor later?
Uiteindelijk kwamen er gelukkig ook nog wat positieve zaken: 'hij is erg pienter, slaapt goed en eet goed en het is een lief mannetje'.... weet ik toch!!! :-)

Nat

Hoe krijgt ie het voor elkaar? Lars heeft nieuwe laarsjes, lekker om in de tuin te ravotten. De tuin is kid-proof, inclusief keurig afgedekte vijver (zelfs een schildpad verzuipt er niet in)
Dus laat hem maar lopen dacht ik.....
Dom dus!
Glijdt hij in het enige hoekje waar het hekwerkje de wal niet overlapt met zijn beentje ertussen en jawel een halve liter water met kroos en vis in het laarsje. Knap hoor!!

Baby sitter

We hebben een baby sitter!

Goed nieuws zou je denken, maar nee hoor. Het is Lars die besloten heeft op babies te gaan zitten!!! Hopelijk leert hij dat snel af.... beetje sneu voor zijn toekomstige broertje.

De buik

Ik geloof dat ik in Singapore een beetje verwend ben. Dacht ik dat de verloskundigenpraktijk hier in Nederland weinig voorstelde, bij de gynaecoloog is het niet veel anders.
Dat je vooral wel begrijpt dat je niks bijzonders bent en dat het jouw keuze is dat je een kind wilt krijgen....
Bij een bezoek aan een verloskundige krijg je 2 vragen:
- heb je nog klachten? (uh, nee)
- heb je nog vragen? (uhmmmm, nee geloof het niet)
Vervolgens wordt er in je buik geprikt (ligt goed en groeit goed). Hoe kan zij dat in godsnaam weten adhv wat geprik??? (jarenlange ervaring bij iemand van hooguit 24 jaar oud?)
Je krijgt vervolgens het hartje te horen (ja, dat kattaklopt gezellig). Dat is niks nieuws want dat had ik al gevoeld aan al dat drukke gerommel en geschop.
Ja, en dan nog de bloeddruk meting (is prima). Nou fijn.
En dan sta je dus weer buiten met geen nieuws en de boodschap dat je over een paar weken weer langs mag komen om de andere verloskundige te ontmoeten. Ja, want je krijgt er natuurlijk niet 1, nee dat zijn er een stuk of wat.

Vanaf week 36 naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Meer van hetzelfde. Erwin denkt een brutale mens heeft de halve wereld en hij vraagt om een echo. Geen probleem, hier heb je een echo. Close-up-je van het zaakje, ja, definitely een kereltje. Geen meting, niks. Alles goed en kom over twee weken maar terug, tenzij de bevalling eerder begint.
Nou, bedankt en tot ziens dan maar weer. En dan sta je weer buiten.

Ik hoef niet perse verwend te worden hoor, maar in Nederland is alles wel erg basic en spartaans. Stel ik soms niet genoeg vragen? Moet ik meer klagen?
Denk ik stiekem toch nog met weemoed terug aan de giebelende Dr. Heng in Singapore, die het bleef hebben over de grote neus die de baby zou hebben en die mij zo'n gezellige patiente vond omdat we zo lekker babbelden over vakantiebestemmingen, het chinese volk, de vreemde gewoonten en de grote verschillen. En dan elke controle een echo waarbij we zelfs een keer Lars' gezichtje te zien kregen en telkens opgemeten werd hoe groot hij was. Dat bleek dus bij de geboorte exact te kloppen! Ook herinner ik me nog haar lach in de operatiekamer toen ze vroeg of ik kleine bikini's droeg, want dan zou ze de keizersnee mooi laag maken voor me. Heerlijk, iemand die zo veel plezier in haar werk heeft.

OK, ik ben verwend dus....