Mango

Ik sta in de keuken een mango te ontleden voor een fruitsalade (ja, je bent huisvrouw of niet natuurlijk) schiet er ineens een voorval door mijn hoofd. "Voorvallen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst." Oh nee, dat was iets anders... Afijn, ik moest ineens denken aan die keer dat er op Thiam Siew Avenue twee bebaarde en betulbande Indiers op onze oprit stonden met een heel verhaal over een ziek familielid en het verzoek of ze mango's uit onze boom mochten plukken. Wij, soort van overrompeld door dit bijzondere verzoek: "ja hoor, maar over een uurtje moeten we weg". Trekt 1 van de twee zijn slippers uit en klimt hoog in de boom (zonder zijtakken, als een aap via de stam dus) en begint mango's naar de ander te gooien. Die vangt ze en heeft binnen de kortste keren een laken vol mango's. Wij natuurlijk achter een raam in de airco naar buiten glurend. En ons ondertussen afvragend hoeveel die zieke tante op kan eten? Hongerig type? Maar van handel kun je natuurlijk medicijnen kopen? Of zou er geen zieke tante zijn? Hoe zou de gemiddelde Nederlander in zijn eigen land op deze twee baarden gereageerd hebben vragen we ons grinnikend af.....

Linn meets Charlie

Zoek de verschillen ... :-)

Lief zusje...

Plop en de wereld is veranderd

Was ik een week geleden nog hoogzwanger? Ik kan het me bijna niet herinneren :-)
Nu word ik geleefd door een hongerige baby, een drukke kraamhulp, bezoek en drie mannen die ook aandacht willen. En dan blijft iedereen ook nog roepen dat ik aan mezelf moet denken en rust moet nemen... wanneer dan???
Gelukkig heb ik al twee keer met dit bijltje gehakt en weet ik dat een lange adem wonderen doet en dat ik met zo'n week of 4 weer normaal adem haal.

Geboren: 21-7-2009 Linn Annick Kruk

Hap

Mademoiselle laat op zich wachten. Zoals gebruikelijk bij Krukken zou ik bijna gaan zeggen. 40 weken en 5 dagen ben ik inmiddels onderweg en ik begin best nieuwsgierig te worden naar die druktemaker in de kogel. Timo heeft gelukkig geen flauw idee dat hij een zusje gaat krijgen anders zou hij nu al jaloers zijn denk ik. Lars is nog steeds erg geduldig en wacht rustig af tot "pizza" geboren wordt. Eventueel mag ze ook pannenkoek heten, hem maakt het niet zoveel uit. Ik denk dat de gemeenteambtenaar de geweldige namen die Lars bedacht heeft niet zal kunnen waarderen, dus we hebben toch maar een alternatieve naam bedacht. Even geduld nog tot de grote onthulling.

Lars die denkt zijn kleine broertje prima aan te kunnen is helaas vandaag tot de conclusie gekomen dat hij niet meer altijd de baas is. Toen hij weer eens iets af probeerde te pakken van Timo pakte die met twee handjes de arm van Lars en zette zijn scherpe tandjes erin. Prachtige afdruk zou de tandarts zeggen. Brullen dus!
Even later probeerde hij de tuinslang uit Timo's handen grissen en wederom een afdruk, dit keer in de hand. Weer huilen. Ik geloof dat we Timo nog even niet straffen, misschien leert Lars ervan?

Sprintjesdag

Ik zit vanmorgen lekker rustig op de bank een krantje op internet te lezen als ik ineens vage geluiden uit de keuken hoor. Een soort van ratelend gepruttel met tegelijk sis-geluiden.
Oeps.
Beetje vergeten dat ik een speentje aan het uitkoken was. Ik sprint (soort van) de keuken in, gas uit en water in het keihard sissende pannetje. Helaas was het speentje een vastgeplakt klompje sliertige kunststof geworden, dus hup de prullenbak in. Stank in de keuken, dus deuren en ramen open gezet. Begint het rookalarm boven ineens enorm te loeien. Sprintje naar boven en daar ook alle ramen en deuren open gezet. Maar dat vreselijke kreng blijft gillen. Krukje erbij en proberen op het knopje te drukken terwijl ik mijn andere vinger in mijn oor stop om geen beschadiging op te lopen. Als ik op het punt sta het monster met een bezem van het plafond af te rammen stopt ze gelukkig met gillen en zet ik de balkondeur even open waarop de buuf meteen komt vragen of alles goed is. Ja, zwangerschapsdementie is lastig, maar niks aan de hand hoor!!

Denk ik dat mijn sprintjes voor vandaag wel klaar zijn, vliegt de (grote!)parasol de tuin door en vervolgens helemaal uit de voet. Ik weer rennen om het ding veilig te stellen. Pff, vandaag geen sportschool. Tijd om koffie te zetten. Ik blijf er maar even bij staan, je weet maar nooit toch?

Buik op fiets

Ik doe gek, dacht ik gisteren, en ga even op de fiets naar Leiden. Dat komt eigenlijk zelden voor en ik was dus ook vergeten wat een avontuur dat kan zijn, ahum.
Behalve de starende blikken, “ja, je kan met kogel nog fietsen hoor, gewoon trappen….” heb ik me vooral weer verbaasd over het gedrag van de gemiddelde Leidenaar. Vooral de twee dames van een jaar of 18 die samen in tijgerbikini, al rokend op een snorfiets rondreden vond ik erg vermakelijk. En dan de man die het nodig vond om heel hard “Zohoooo” te roepen toen ik langs fietste, ook wel apart. De meewarige / medelijdende blikken van vrouwen die richting overgang gaan en de schrikkerige blikken van jongere mannen die bijna tegen de buik oplopen omdat ze niet uit hun doppen kijken. Grappig wel.
Natuurlijk had ik geen doel, behalve de verveling tegen te gaan, met als gevolg dat ik weer met kinderkleding thuis kwam. Tja, als je een helm onder je t-shirt hebt hoef je niet voor jezelf de Hennes & Maurits in te gaan, tenzij je van plan bent een depressie op te wekken. Dus maar een beetje geshopt bij kinderzaken en een waterijsje gescoord. Toch wel handig zo’n mama-fiets waarbij je tot het einde van de zwangerschap jezelf tussen stuur en zadel kan wurmen om op te stappen. Alhoewel zo’n buik op een mountainbike er vast komisch uit zou zien…

Zwemmen in de tuin?

Lars: "mama, mogen we een waterballet?"
Timo: "aabbu, aabbu, aabbu" (ik wil graag een aardbei)

Helaas, vandaag even geen waterballet. Dus klimmen ze allebei op de schutting en gaan de buurkinderen lastig vallen. Wel jammer dat Timo het naar beneden klimmen nog niet zo geperfectioneerd heeft als het naar boven klimmen. Ik sta dus voor de zekerheid een kind te vangen met mijn neus veel te dicht bij de inmiddels volgewerkte luier.... pffff.